Η τράπεζα του καρκίνου

Το επίπεδο του πολιτισμού μιας χώρας δεν κρίνεται από τους αυτοκινητόδρομους και τα πολυτελή αυτοκίνητά της, αλλά από τις δημόσιες συγκοινωνίες της. Ο πολιτισμός δεν προκύπτει ούτε από τα μέγαρα Πολιτισμού, υπουργείων, δημαρχείων και τραπεζών, αλλά από την κοινωνική πολιτική και το δημόσιο σύστημα υγείας. Είναι αδιανόητο και ανήθικο να χρεωνόμαστε όσα έχουμε -και κυρίως όσα δεν έχουμε- για να σώσουμε τις τράπεζες, και ο υπουργός Υγείας να δηλώνει ότι δεν υπάρχουν λεφτά για ακτινοθεραπευτικό κέντρο -για τους συνανθρώπους μας, δηλαδή, που υποφέρουν από καρκίνο! Τι είναι, κανένα περιττό καρκινοκαζίνο; Τα νομοσχέδια έχουν ψηφιστεί, τα κονδύλια έχουν εγκριθεί, οι προσφορές αξιολογήθηκαν, αλλά οι κυβερνήσεις διαχρονικά υπαναχωρούν. Τώρα θέλουν, τάχα, να ξανακάνουν έρευνα για να δούμε -άλλη μια φορά!- πόσα ακτινοθεραπευτικά χρειάζονται, επικαλούμενοι μάλιστα τον μπαμπούλα της τρόικας. Φτάνουν οι δικαιολογίες πια!

Υπάρχει αυτό το διαχρονικό σκάνδαλο με το Ογκολογικό της Τράπεζας Κύπρου, το οποίο καταπίνει κάπου 2,5 εκατ. τον μήνα κρατικό χρήμα για έξοδα λειτουργίας, την ώρα που τα λειτουργικά έξοδα ενός κρατικού ογκολογικού υπολογίζονται σε 2,5 εκατ. τον χρόνο (συν άλλο μισό εκατομμύριο για να ξεκινήσει, συνολικά κάπου 8-12 εκατ. για εξοπλισμό μέχρι το 2016)... Τώρα όμως που η Τράπεζα Κύπρου φεύγει από το Ογκολογικό και αυτό περνά στο κράτος, θα συνεχίσουν άραγε οι γιατροί και οι διευθυντές του να παίρνουν δύο και τρεις φορές περισσότερα από τους συναδέλφους τους του δημοσίου, χώρια τα διάφορα «έξτρα», όπως καταγγέλλει ο Σύνδεσμος Καρκινοπαθών και Συγγενών ΕΛΑΖΩ; Ή μήπως θα ιδιωτικοποιηθεί, περνώντας στα χέρια των γιατρών του, που δεν θα θέλουν με τίποτα, υποθέτω, να γίνουν δημόσιοι υπάλληλοι;

Το Ογκολογικό, λοιπόν, (σιχάθηκα πια αυτό το «της Τράπεζας...») είναι πολυέξοδο, είναι όμως και ανεπαρκές: Όπως έδειξαν πρόσφατες μελέτες, χρειαζόμαστε 6-7 γραμμικούς επιταχυντές (νέα έρευνα πιθανώς να δείξει ότι χρειάζονται κι άλλοι), ενώ το Ογκολογικό έχει μόνο δύο. Δεν μπορεί να είναι στην αναμονή οι καρκινοπαθείς για τη θεραπεία τους, και να πεθαίνουν περιμένοντας, ενώ φτιάχνουμε δρόμους, ξενοδοχεία, καζίνα και γκολφ. Και την ώρα που η υπουργός Εργασίας δηλώνει (Πολίτης, 12/5) ότι θέλει να ρυθμίσει γρήγορα και αποτελεσματικά ό,τι προκαλεί αδικία, δημιουργεί ανισότητες και δεν προστατεύει τις ευπαθείς ομάδες, κόβουν -κάποιοι εξωγήινοι, άραγε;- 200 ευρώ από τη σύνταξη της γιαγιάς, που πρέπει με 350-500 ευρώ τον μήνα να ζήσει, να πληρώσει την οικιακή βοηθό που της είναι απαραίτητη και να πάρει και τα φάρμακά της...

Προτεραιότητες: Αυτή η λεξούλα είναι ό,τι χρειαζόμαστε για να ορίσουμε το πού πάμε και το ποιοι είμαστε, η διαφορά ανάμεσα στην ανθρωπιά και την κτηνωδία. Δεν μπορεί όλα να τα μετράμε με το κέρδος. Η υγεία του πληθυσμού, κυρίως, δεν μπορεί ποτέ να εξαρτάται από την κρίση, την όποια τρόικα ή τις κομματικές διαπλοκές. Πρέπει όλοι να αφήσουν στην άκρη αυτές τις αηδίες και να κοιτάξουν πρώτα απ’ όλα τους ανθρώπους. Οι καρκινοπαθείς δεν προσφέρονται για κερδοσκοπία. Ή μήπως όχι;


19/05/2013