Η τρόικα και τα ασημικά

Άμα πας σε μια τράπεζα για δάνειο, ποιο είναι το πρώτο πράγμα που θέλουν να ξέρουν; Αν τα εισοδήματά σου επαρκούν και είναι σε σταθερή βάση, και ποια άλλα περιουσιακά στοιχεία σου μπορεί να αξιοποιηθούν αν τυχόν ανατραπούν στο μέλλον τα οικονομικά σου δεδομένα. Με δυο λόγια, θέλουν εγγυήσεις για το πώς θα αποπληρώσεις το χρέος σου με τους τόκους του. Οι δανειστές σου θέλουν παρόμοιες εγγυήσεις ακόμα και αν είσαι κυβέρνηση. Στο κάτω-κάτω αυτός είναι ο ρόλος της τρόικας, το πώς δηλαδή θα πάρουν τα λεφτά τους πίσω και όχι -όπως κάποιοι νομίζουν- το πώς θα σώσουν την οικονομία του τόπου. Άμα τα έξοδά σου συνεχίζουν να είναι πιο πολλά από τα έσοδα, θα χρειαστεί να ξεπουλήσεις το σπίτι σου, κανένα χωράφι ή τα ασημικά της γιαγιάς αν είσαι ιδιώτης, τα ανάλογα «ασημικά» αντιστοίχως αν είσαι κυβέρνηση.

Στην περίπτωση της δικής μας κυβέρνησης, η διαπραγμάτευση με την τρόικα των δανειστών έχει κάπως παράδοξο χαρακτήρα: Τους φωνάξαμε επειδή χρειαζόμαστε πέντε-έξι δισ., αυτοί θέλουν να μας δώσουν δέκα-δώδεκα... Μπορεί να μην το κάνει αυτό καμιά τράπεζα σε ιδιώτη δανειολήπτη, ωστόσο είναι μια ακόμα εξασφάλιση ότι δεν θα ζητάμε νέο δάνειο για να ξοφλήσουμε το παλιό. Όσο για τις εγγυήσεις, από τη μια θέλουν να πουλήσουμε άμεσα τα «ασημικά» όπως είναι η ΑΗΚ, η CYTA και τα λιμάνια, από την άλλη να κόψει το κρατικό μαγαζί τις σπατάλες και τα περιττά έξοδα. Αν η κυβέρνηση τους πείσει ότι θα βγάζει λεφτά με άλλο τρόπο ώστε να συντηρείται και να πληρώνει και τα δανεικά, πάει καλά. Για την ώρα ο πρόεδρός μας τραβάει «κόκκινες γραμμές». Καλά είναι τα «όχι», αλλά πρέπει κάποτε να τους πει και το «πώς», διαφορετικά...

Διαφορετικά, δείτε τι γίνεται στην Ελλάδα: Από τη μια, τα «ασημικά» φέρνουν έσοδα στο κράτος χωρίς να κερδοσκοπούν, εφόσον είναι κοινωφελείς επιχειρήσεις και όχι ιδιώτες. Το κράτος θέλει απλώς να καλύπτει τις ανάγκες του, εισπράττοντας με τους φόρους μας το αντίτιμο για τις υπηρεσίες που μας προσφέρει (λέμε τώρα...). Άμα πουληθούν, γίνονται κερδοσκοπικές εταιρείες και χάνονται τα έσοδα του κράτους. Το αντίτιμο της πώλησης είναι εφάπαξ, ενώ τα έσοδα που απέφεραν ήταν διαρκή. Διαρκείς όμως είναι και οι σπατάλες κακοδιαχείρησης ή σε άχρηστους ημικρατικούς που βολεύονται ημέτεροι, αλλά αυτοί δεν νομίζω να πιάνουν τίποτα στο παζάρι. Με τούτα και με τ’ άλλα, και με δεδομένη την απροθυμία της κυβέρνησης να κόψει σπατάλες και να ξεφορτωθεί «βαρίδια», να πώς φτάνουμε τελικά στο -υποτίθεται- εφικτό:

Θα κοπούν κρατικά έξοδα σε μισθούς, συντάξεις, κοινωνικές παροχές, ενώ -θεωρητικά- θα αυξηθούν τα έσοδα με νέους φόρους. Μειώνεται έτσι το κόστος της εργασίας, αφού οι περικοπές θα παρασύρουν και τον ιδιωτικό τομέα. Αλλά πώς γίνεται και κανείς από τους οικονομικούς εγκεφάλους μας, ιθαγενείς και μη, δεν αντιλαμβάνεται (ή δεν θέλει;) ότι άμα πέφτουν τα έσοδα των επιχειρήσεων και των μισθωτών, μειώνονται και τα φορολογικά έσοδα του κράτους; Άμα κλείνουν η μία μετά την άλλη οι επιχειρήσεις, ποιος θα απομείνει να πληρώνει φόρους, ταμεία και ΦΠΑ; Ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος (εκτός από το σπίτι του και τη δουλειά του), αλλά ουκ αν λάβοις και παρά του έχοντος, εκείνου που του επέτρεψαν να την κάνει ήδη για άλλες πολιτείες και φορολογικούς παραδείσους...

29/07/2012