Ώδινεν μυς και έτεκεν όρος

Όχι, δεν διαβάσατε λάθος τον τίτλο. Η φράση του Λουκιανού -του αρχαίου, όχι του Κηλαηδόνη- ήταν βέβαια το ανάποδο, μιλά για κάποιον που κοιλοπονούσε βουνό και γέννησε ποντίκι, δηλαδή «πολύ κακό για το τίποτα». Ο πρόεδρός μας τα ανέτρεψε αυτά. Εκεί που μας έλεγε για το μικρό ενδεχόμενο ενός μνημονίου «λάιτ» με λίγο από μηχανισμό στήριξης μονάχα για τις τράπεζες, καταλήξαμε σε «πολύ τίποτα για κακό»: Μας σερβίρουν φουλ μηχανισμό γκουρμέ, με τρόικα, μνημόνιο και ΔΝΤ μαζί, και με όλα τους τα λιπαρά. Πώς στο καλό μας προέκυψε κάτι τέτοιο; Είτε ο πρόεδρος μάς δουλεύει τόσο καιρό με το δάνειο από Ρώσους, Κινέζους και τα ρέστα, είτε οι άλλοι (όλοι;) τον δουλεύουν χοντρά -μπορεί και τα δυο μαζί. Από ανατρεπτική αλληγορία άλλο τίποτα πια αυτός ο πρόεδρος...

Κατά τα άλλα θα προεδρεύουμε στην Ευρώπη. Και όπως όλοι οι αρχοντοχωριάτες, προσπαθούμε να θαμπώσουμε τους αριστοκράτες ξένους ξεσκονίζοντας το σαλόνι, βγάζοντας το καλό σερβίτσιο και στρώνοντας τα χαλιά -με άλλα λόγια τους δρόμους: Μου αρέσει πολύ αυτή η προσπάθεια εκσυγχρονισμού, να δείχνουν όλα φρέσκα και καθαρά, οι δρόμοι φρεσκοαλειμμένοι με πίσσα και ζωγραφισμένοι με ωραίες, καθαρές γραμμούλες -σε σύστημα μπράιγ μάλιστα, για τυφλούς οδηγούς, που τις πατάς και κάνουν μπρρρ! Θέλω και στη γειτονιά μου! Δεν έχει σημασία που θα αντέξουν μονάχα ένα-δυο μήνες αν είμαστε τυχεροί, είναι και καλοκαίρι που δεν πολυκυκλοφορούμε• σημασία έχει το διπλό μήνυμα: Πόσο τακτικοί και συγυρισμένοι είμαστε στα δημοσιονομικά μας, έστω και του δρόμου, και πώς αντιλαμβανόμαστε την ανάπτυξη που θέλει η τρόικα.

Στο μεταξύ, έχουν δίκιο οι τουριστικοί πράκτορες που διοργανώνουν εκδρομές στα κατεχόμενα: Κλειδί είναι ο ανταγωνισμός, αν δεν το κάνουν αυτοί θα το κάνουν κάποιοι άλλοι. Όπως λέει και η λαίδη Άντζελα, οι ντόπιοι γιατί το κάνουν; Και μετά διαμαρτύρονται που θέλουν και οι ξένοι να θαυμάσουν τον Ατλαντικό από το λιμανάκι της Κερύνειας; Υπάρχει βέβαια ένα μικρό πρόβλημα με την τρόικα: Να δει τι τουρισμό τραβάνε τα κατεχόμενα -σε ανησυχητικές διαστάσεις κατά τον ΔΗΣΥ- και μετά να ζητήσει την ανάλογη φορολογία από την Κυπριακή Δημοκρατία, σαν διαφυγόντα κέρδη. Φαίνεται πάντως από τις δηλώσεις τους πόσο τους άρεσε (γιατί άραγε;) η κίνηση του Χριστόφια: Η Λαγκάρντ π.χ. «χαιρετίζει το αίτημα της Κύπρου για βοήθεια». Να σου ζητώ δηλαδή δανεικά και να μου δίνεις συγχαρητήρια!

Το μνημόνιο από μια άποψη μπορεί να φέρει και κάτι καλό: Εκείνα έστω τα αυτονόητα που καμιά κυβέρνηση δεν πρόκειται να κάνει από μόνη της, όπως π.χ. να κόψει τους διορισμούς στο δημόσιο και στους άχρηστους ημικρατικούς που διατηρεί μόνο και μόνο για να βολεύει κομματικούς φίλους, να οργανώσει το δημόσιο σαν τον ιδιωτικό τομέα και να μαζεύει τους φόρους από τους μεγαλοφοροφυγάδες. Το παράδειγμα της Ελλάδας μας λέει όμως ότι οι κυβερνήσεις εφαρμόζουν ό,τι τις βολεύει, κόβοντας μισθούς και συντάξεις και βάζοντας χέρι στον ιδιώτη. Γι’ αυτό, φεύγοντας για τη Σαντορίνη από όπου θα αγναντεύω και εγώ τον βόρειο Ατλαντικό για δυο εβδομάδες, συνεισφέροντας και το κατιτί μου στη στήριξη της μητέρας πατρίδας, διατηρώ την ελπίδα να βρω γυρνώντας την καρέκλα μου στο γραφείο και να μη την έχει δώσει ενέχυρο στη Μέρκελ ο πρόεδρος.


01/07/2012

Σχόλια αναγνωστών